عاشورا روز بالیدن است

نه روز نالیدن

بساطش آموزه است

نه موزه

تمرین خوب نگریستن است

نه خوب گریستن

نماد شعور مذهب است

نه شور مذهب

و...

منتظران مهدی به هوش باشند

که حسین را منتظرانش کشتند ...

فقر گرسنگی نیست

عریانی هم نیست

فقر چیزی را نداشتن است  ولی آن چیز پول نیست

فقر همان گردو خاکی است که بر کتابهای فروش نرفته یک کتابفروشی می نشیند

فقر تیغه های برنده ماشین باز یافت است که روزنامه های برگشتی را خرد می کند

فقر کتیبه ای سه هزار ساله است که روی آن یادگادگاری نوشته اند

فقر پوست موزی است که از پنجره ی یک اتومبیل به خیابان انداخته می شود

فقر همه جا سر می کشد

فقر شب را بدون غذا سر کردن نیست

فقر روز را بدون اندیشه سر کردن است

نیا نیا گل نرگس جهان که جای تو نیست

دو صد ترانه به لبها یکی برای تو نیست


نیا نیا گل نرگس که در زلال دلی

هزار آینه نقش و یکی ز خال تو نیست


نیا نیا گل نرگس تو را به خاک بقیع

که شهر ما نه مُهیای گامهای تو نیست


نیا نیا گل نرگس به آسمان سوگند

قسم به نام و نهادت دلی برای تو نیست


نیا نیا گل نرگس ز رنجمان تو مکاه

کسی ز خلق و خلائق فدای راه تو نیست


نیا نیا گل نرگس بدان و آگه باش

که جای سجده گه ِ ما هنوز مال تو نیست


نیا نیا گل نرگس که چون علی تنها

به فجر صبح ظهورت کسی کنار تو نیست


نیا نیا گل نرگس به مجلس ندبه

که ندبه ، ندبه خرقه است و پایگاه تو نیست


نیا نیا گل نرگس دعای عهد کجاست؟

نه این نماز جماعت به اقتدای تو نیست

 
نیا نیا گل نرگس به جان تشنه عشق

دعا دعای ظهور است ولی برای تو نیست

 
نیا نیا گل نرگس سقیفه ها برپاست

ردای سبز خلافت ولی برای تو نیست


نیا نیا گل نرگس به مادرت زهرا

کسی برای شهادت به کربلای تو نیست


نیا نیا گل نرگس نیا به دعوت ما

هزار نامه کوفی یکی برای تو نیست

 
نیا نیا گل نرگس فدا شوی مولا

برای عصر عجیبی که خواستار تو نیست

علی اکبر رائفی پور

آغاز سی وسومین سال زندگیم در این خاکدان کویری

غنچه با دل گرفته گفت
زندگی لب زخنده بستن است
گوشه ای درون خود نشستن است
گل به خنده گفت
زندگی شکفتن است
با زبان سبز راز گفتن است
گفتگوی غنچه وگل از درون با غچه باز هم به گوش می رسد
تو چه فکر میکنی
کدام یک درست گفته اند
من فکر می کنم گل به راز زندگی اشاره کرده است
هر چه باشد اوگل است
گل یکی دو پیرهن بیشتر ز غنچه پاره کرده است!

       قَالُواْ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا

             وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ

      کم کم غروب ماه خدا دیده می شود 

                         صد حیف از این بساط که برچیده می شود

   در این بهار رحمت وغفران ومغفرت

                           خوشبخت آن کسی که بخشیده می شود

      عید بزرگ فطر بر دوستان مبارک

ای مسافر غریب در دیار خویشتن

         باتو آشنا شدم با تو در همین مسیر

از کویر سوت و کور تا مرا صدا زدی

    دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دیر

چه بسیار مردان پرقدرتی 

                            که در این جهان از پی راحتی

به کوه و کمر قصرها ساختند 

                                همه قصرها را بیاراستند

در اطراف هر قصر، از بیم جان 

                               گروهی مسلح نگهبانشان

که تا آنهمه قدرت و ساز و برگ 

                            کند دور، آن مردم از دست مرگ

ولی مرگ ناگه رسید و گرفت 

                             گریبان آن نابکاران زشت

چو گیرد گریبان گردنکشان 

                             به ذلت برون راند از قصرشان

از آن زشت کاران افسرده حال 

                              به بانگ بلندی شود این سوال:

چه شد آنهمه سرکشی و غرور؟ 

                                که صورت نهادید بر خاک گور؟

چه شد آنهمه خودپسندی و ناز؟

                                که گشتید با بی کسان همطراز

چه شد چهره هایی که آراستید؟

                                سروصورتی را که پیراستید؟

اجل چشم بی شرمتان را ببست 

                                به رخسارتان خاک ذلت نشست

نه تخت و نه بستر نه آرامشی 

                                نه عطر و نه زیور، نه آرایشی

به جای کرمهای مردم پسند 

                                بر این چهره ها کرم ها می خزند

نهادید دارایی خویشتن 

                                 نبردید با خود به غیر از کفن